Η 🦋 (μαθήτριά μου από την Αθήνα), γεμάτη άγχη και αμφιβολίες για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις, ένιωθε αβέβαιη και ανασφαλής μπροστά στην πρόκληση που είχε να αντιμετωπίσει.
Η ανησυχία της για το αν θα τα καταφέρει την είχε κατακλύσει και αναρωτιόταν αν η προσπάθεια που είχε καταβάλλει ήταν αρκετή.
Είχαμε μιλήσει πολλές φορές για τα συναισθήματά της και το άγχος που την κρατούσε πίσω. Όταν, λοιπόν, μοιράστηκε μαζί μου την ανησυχία της, πίστεψα πως το πιο αποτελεσματικό θα ήταν να ακούσει τη γνώμη και την εμπειρία μιας συνομήλικης της, μιας άλλης μαθήτριας που ζει την ίδια κατάσταση την ίδια στιγμή.
Έτσι, ζήτησα από την 🌼 (μαθήτριά μου από την Κέρκυρα), που είχε ήδη δώσει εξετάσεις στο παρελθόν και είχε επιλέξει να ξαναδώσει φέτος, να της στείλει ένα μήνυμα.
Το μήνυμα που έλαβε ήταν γεμάτο ειλικρίνεια και αγάπη.
Μιλώντας από καρδιάς, της περιέγραψε τις δυσκολίες που είχε αντιμετωπίσει και πώς κατάφερε να ξεπεράσει τα άγχη της.
Δεν περιορίστηκε σε απλές συμβουλές, αλλά μοιράστηκε με ειλικρίνεια τις δικές της στιγμές αμφιβολίας, προσφέροντας στην άλλη μαθήτρια κάτι περισσότερο από λόγια: την αίσθηση ότι δεν είναι μόνη στον αγώνα της.
Ανεβάζω αυτή την ιστορία με τη συγκατάθεση της μαθήτριάς μου από την Κέρκυρα, με σκοπό να καταλάβουν όλοι οι μαθητές που βιώνουν φόβους και αμφιβολίες, ότι δεν είναι μόνοι τους.
Η αλληλεγγύη και η στήριξη των άλλων μπορεί να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν τα εμπόδια και να συνεχίσουν τον δρόμο τους με περισσότερη πίστη στον εαυτό τους.