Οι γονείς δεν γεννήθηκαν γονείς.
Ήταν κάποτε παιδιά με όνειρα, φόβους και ανυπομονησίες.
Μια μέρα όλα άλλαξαν και έγιναν γονείς — χωρίς όμως να τους δοθεί κι ένα εγχειρίδιο. Από τότε, προσπαθούν για πρώτη φορά αυτόν τον ρόλο, με όσα εφόδια, πληγές και μνήμες κουβαλούν.
Τους βλέπουμε συχνά σαν ήρωες, ξεχνώντας πως είναι απλώς άνθρωποι που κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Δεν έχουν ξαναζήσει αυτές τις στιγμές: ξάγρυπνα βράδια, δύσκολες κουβέντες, αγάπη που καίει και δεν ξέρουν πώς να τη δείξουν.
Κι αυτοί έχουν ζωή έξω από εμάς. Φίλοι που χάθηκαν, σχέσεις που πόνεσαν, όνειρα που άφησαν πίσω. Κι όμως, συνεχίζουν — συχνά σιωπηλά, με ένα χαμόγελο γεμάτο ενοχές και ελπίδα.
Περιμέναμε από εκείνους όλες τις απαντήσεις. Ίσως τώρα ήρθε η ώρα να τους δώσουμε κατανόηση. Να αναγνωρίσουμε την προσπάθειά τους, έστω και ατελή.
Οι γονείς ζουν μια φορά. Μια φορά θα σε ρωτήσουν αν έφαγες. Μια φορά θα γελάσουν με την καρδιά τους. Μια φορά θα είναι εδώ.
Ας ζήσουμε αυτή τη μία φορά με λίγη περισσότερη αγάπη, κατανόηση και λόγια που αξίζουν να ειπωθούν. Γιατί οι γονείς είναι για λίγο. Και αυτό το λίγο είναι το παν.
Υ.Γ. Μην ξεχνάς πως κι οι γονείς σου ζουν για πρώτη φορά